2018 September 24 - دوشنبه 02 مهر 1397
چوب حراج مادورو به میراث سیمون بولیوار
کد خبر: ٦٠٨٥ تاریخ انتشار: ١٢ مرداد ١٣٩٦ - ١٦:٣٦
صفحه نخست » عمومی » پیشنهاد سردبیر
چوب حراج مادورو به میراث سیمون بولیوار

#صلاح_الدین_هرسنی- کارشناس علوم سیاسی و روابط بین الملل




نیکلاس مادورو همانند سلف خود هوگوچاوز فعالیت سیاسی خود را با تشکیل جنبشی به نام انقلاب بولیواری آغاز کرد، اما آنچه به ظهور و بروز او در فراگرد حیات سیاسی ونزوئلا شتاب بخشید، اعلام ناگهانی برنامه اصلاحات اقتصادی نئولیبرال بود.

این اصلاحات به واقع بخشی از تلاش های اعضای جوان نخبگان سیاسی جنبش بولیواری ونزوئلا برای شکستن بن بست اقتصادی موجود بود که به مدت چند سال اقتصاد کشور را به رکود کشانده بود.

این اصلاحات در لوای گفتمان چپ‌گرایی هم می بایست هژمونی آمریکا را در آغازین سال های هزاره سوم به چالش می گرفت و هم از ورود آن به حیات خلوتش یعنی آمریکای لاتین جلوگیری می‌کرد. اما این تکاپو در عمل جای خود را به پوپولیسم و بحران داد.

بنابراین آنچه را که مادورو از زمان به دست گرفتن قدرت تاکنون در حیات سیاسی ونزوئلا انجام داده و می‌دهد، پشت کردن به میراث بولیواریسم و چوب حراج به آرمان‌های سوسیالیسم ونزوئلایی است. این کنش های مادورو بخشی از روند زوال دموکراسی در این کشور را به نمایش می‌گذارد. به واقع باید گفت که مادورو نه عامل این زوال،بلکه نشانه این زوال محسوب می شود.

مهمترین نشانگان زوال دموکراسی در تمایلی است که او به تداوم پوپولیسم نشان می‌دهد. به این ترتیب روزی نیست که در ونزوئلا بحرانی از جنس بحران نفوذ و توزیع، بحران مشروعیت و بحران دموکراسی کشور را به لرزه نگیرد و موجد بی‌ثباتی نشود. به گونه ای که هر روز از هر طرف ونزوئلا صدای اعتراض شنیده می شود و خشم مردم رو به افزایش است.

در کنار بحران برق، بحران تغذیه و فقر هم هر روز چهره زشت خود را به مردم نشان می‌دهد. نه از برنج خبری است و نه از پاستا و کره که مردم بتوانند شکم خود را سیر کنند و گرسنه نمانند.

 الگوی مدیریتی هم چیزی جز وعده به حل مشکل در آینده و تعطیلی و مرخصی اجباری کارکنان نهاد ها و ارگان های اجرایی نیست. چنین الگویی برای مدیریت بحران از سوی رهبری چون مادورو که قطار سیاستش همواره خالی
می رود و از سیاست فقط پوپولیسم را می‌فهمد، دور از انتظار نیست.

البته مادورو همانند سلف خود چاوز هیچگاه خود را عامل این وضعیت نمی داند و تلاش دارد که با پناه گرفتن در زیر چتر توطئه و تئوری‌های نخ نما و پوسیده دایی جان ناپلئونی، کاستی‌ها و ضعف‌ها را به وجود دست‌های پنهان سرمایه‌داری بین‌المللی به خصوص آمریکا حواله دهد.

در این میان وضعیت اسفناک ماجرا آنجاست که مادورو دستان مردم فریب خود را در غوغا و هیاهوی هیچ هوادارانش بالا می برد و تکان می دهد و به بقای خود در اداره نظام سیاسی بحران زده ونزوئلا امیدوار است.

در کنار تلاطم بحران ها و مشکلات فزاینده، تلاش برای تغییر قانون اساسی
آن هم برای گسترش دیکتاتوری و قبضه قدرت برگ جدید از سلسله رفتارهای ضد بولیواری مادوروست. این کنش مادورو آرامش مردم ونزوئلا را به چالش گرفته است.

در چنین شرایط همه امید ها به انریکه کاپریلس از رهبران اپوزیسیون است که این روزها به جهت گرایشات راست میانه از محبوبیت زیادی در حیات سیاسی ونزوئلا برخوردار شده است.
محققا اقدامات دموکراسی‌خواهانه کاپریلس می تواند امید به بقای صدارت مادورو را به چالش گیرد و تا میزانی به سامان و ثبات سیاسی این کشور کمک کند.

تحقق این امر مستلزم تقویت اپوزیسیون و همچنین مقاومت در برابر اقدامات مردم فریب مادوروست که نشانه‌های آن هم اینک در سپهر سیاست ونزوئلا نمایان شده است.
 



g

Share
* نام:
* ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
  

پربازدیدترین ها
آخرین مطالب